Eerste steenlegging nieuwbouw middenschool

Vandaag werd de eerste steen gelegd door onderwijsschepen Jinnih Beels en directeur Middenschool mevr. Verbruggen.

Hierbij een uittreksel uit de speech van onze ex-directeur dhr. Diels:


Beste genodigden

Eindelijk … de eerste steen van de nieuwbouw van het Sint-Annacollege Middenschool werd zonet vakkundig geplaatst.  Nu is er echt geen weg meer terug en wat misschien nog belangrijker is; ook de vloerplaat ligt al. We lopen dus geen risico meer dat we bij het uitgraven van de bouwplaats een zestiende-eeuwse muur of een zeventiende-eeuws galjoen zouden aantreffen waardoor de werken weer eens enkele maanden vertraging zouden oplopen. Niet dat er nu geen sprake was van vertragingen in het dossier van deze nieuwbouw. Integendeel.

Alles begon op een druilerige dag in de maand februari van het jaar 2014, straks 6 jaar geleden… .. Een telefoontje van de directie van de Middenschool: “Mon, we hebben een probleem”.  De intensiteit waarmee de zin uitgesproken werd, deed me onmiddellijk denken aan de iconische uitspraak van 1970: “Houston, we have a problem”. Alleen was dat probleem op minder dan 5 dagen opgelost.  Anderzijds was het ook verwonderlijk dat Christel meteen stelde dat “wij” een probleem hadden. Bij andere veelvuldige telefonische contacten gebruikten we immers beiden de ik-vorm om één van onze besognes te delen of om wederzijds advies te vragen. Het kon toch niet zijn dat Christel die een toonbeeld is van de Kempense bescheidenheid ineens overgestapt was naar het gebruik van de pluralis majestatis … Dat zou pas een probleem zijn. Neen, “we” was echt bedoeld als jij en ik, en bij uitbreiding het hele schoolteam van Sint-Anna. De ingenieur had immers zijn verslag over de stabiliteit van gebouw A overgemaakt en dat was duidelijk: er was weliswaar geen onmiddellijk gevaar, maar gebouw A was – en is nog steeds – aan het verzakken. De brave man adviseerde dan ookom de onderwijsactiviteiten stop te zetten in dit gebouw. Wat meteen ook gebeurde. 

Maar gebouw A bevatte heel wat klassen van de basisschool De Dobbelsteen en ook een zevental klaslokalen van de middenschoolhet sanitair, de turnzaal en ook niet onbelangrijk de refter/studiezaal. Ik hoef u niet te vertellen dat een en ander zware gevolgen had voor de werking van de school. Containerklassen en een sanitaire unit werden gehuurd en geplaatst; voor het vak lichamelijke opvoeding werd er in de mate van het mogelijke uitgeweken naar de turnzaal in de bovenbouw en naar de stedelijke sporthal op de Blancefloerlaan.  Geen refter en/of studiezaal meer betekende dan weer dat de klaslokalen ook daartoe diende gebruikt te worden wat dan weer belangrijke consequenties had voor de leerkrachten die veelvuldig dienden ingezet te worden voor bijkomende  toezichten.

De zonet beschreven situatie is ook nu  – bijna 6 jaar later – nog steeds de dagdagelijkse realiteit.  We  hadden dus duidelijk een ernstig probleem; maar problemen dienen om onmiddellijk aangepakt te worden wat we ook deden, maar het verdere verloop kunnen we best omschrijven als een kruis- of calvarietocht gevolgd door een processie van Echternach. Ik verklaar me nader….  

Het werd al snel duidelijk dat gebouw A niet te redden of renoveren was; een nieuwbouw was de enige oplossing. Een nieuwbouwdossier indienen bij de overheid hield in dat we op een wachtlijst van 15 jaar zouden terechtkomen en was dus geen optie; ook een DBFM-dossier was niet aan de orde. Bleef er slechts één mogelijkheid over: een nieuwbouw zetten met eigen middelen. Maar dan moeten er wel eigen middelen zijn. Universiteiten en hogescholen kunnen wel architecturale paleizen neerpoten, maar voor het basis- en het secundair onderwijs geldt nog altijd dat elke euro drie tot vier keer moet omgedraaid worden alvorens die kan worden uitgegeven.  En dan wordt er ook nu weer doodleuk een besparingsronde in het vooruitzicht gesteld voor het secundair onderwijs. Begrijpe wie kan. 

We gingen in Hoogstraten kijken en kwamen er tot de bevinding dat een functionele, sobere nieuwbouw mogelijk moest zijn. Op basis van hun cijfers en onze financiële middelen dienden we een uitgebalanceerd plan in bij het schoolbestuur … en het werd stil, heel erg stil aan de andere kant. Weken en maanden gingen voorbij. We bevestigden onze toekomstvisie, verfijnden ons financieringsplan, werden uitgenodigd op de Raad van Bestuur, kregen er gelijk, maar geen formele “ja”. En ondertussen bleven onze collega’s van de Middenschool zich behelpen en draaiden ze driedubbele toezichtsshiften; hun tandvlees kwam steeds dichterbij. 

In het najaar van 2016 werd eindelijk het licht op groen gezet en een aantal architectenbureaus kwamen hun visie voorstellen. Architect Luc Vaes en zijn team zetten zich meteen aan het werk en op 20 januari 2017 werd het ontwerp voorgesteld aan de Welstandscommissie en kreeg het  om zeer verrassende en niet-begrijpelijke redenen een ongunstig advies. Kleur in een schoolgevel, een doorgang op hoogte tussen de nieuwbouw en het lerarengebouw waren niet aanvaardbaar. Een minder gefragmenteerde en sobere geveluitwerking moesten in de plaats komen. Tevens mocht – ik citeer - het perspectief van de Lode Zielenslaan niet afgeblokt worden. Eén ding was nu duidelijk: de processie van Echternach was begonnen en als schoolteam voelden we ons machteloos. Maar ja, we weten al langer dat machteloos een anagram is van schoolteam en dat kan echt geen toeval zijn….                                        Plannen moesten hertekend worden en soms gebeurde het dat er ineens nieuwe mensen aan de tafel van het bouwcomité verschenen waardoor er teruggekomen werd op beslissingen die eerder waren genomen. En zo gingen we een tijdje door met telkens nieuwe inzichten, plannen en hersenkronkels. We kunnen ons levendig indenken dat de filetoestanden tussen Antwerpen en Turnhout voor architect Luc Vaeslevensnoodzakelijk waren om zijn adrenalineniveau te doen dalen tegen dat hij thuis was.

Ondertussen kwam de Sint van Loenhout langs met een zak met capaciteitsmiddelen die uiteindelijk toch niet voor ons mochten dienen omdat die centen de Schelde niet mochten oversteken.  Drie vierde van een jaar gingen voorbij, maar op 20 november 2017 keurde de Stadsbouwmeester de nieuwe ontwerpen toch nog goed en kon er werk gemaakt worden van specifieke plannen om de bouwvergunning aan te vragen in de zomer van 2018.

Na het ontvangen van de goedgekeurde bouwvergunning, het uitschrijven van een openbare aanbesteding en de gunning ervan aan Artes-Roegiers ging het plotseling snel.  Capaciteitsmiddelen mochten nu de Schelde wel oversteken wat meer ruimte en mogelijkheden bood in de strakke financiering.

Op 14 oktober werd gestart met de werken en nu wordt er volop doorgewerkt tot de finish. Ten minste dat hopen we. Op die manier kan het dossier verder evolueren van een kruistocht over een processie van Echternach tot –hopelijk- een wandeling in het park. Daarvoor rekenen we op een vlotte samenwerking tussen Artes, het architectenbureau AAT, de bouwadviseur en de school. Op dit moment hebben we er alle vertrouwen in dat dit goed komt. Tevens willen we nu al vanop deze plaats onze dank uitspreken tegenover Luc De Wilde die als lid van het plaatselijk comité onze bouwdossiers met  heel veel kennis van zaken en een niet-aflatende ijver opvolgt en zo een professioneel oog in het zeil houdt. Een zorg minder voor de directie.

Want ondertussen gaat het schoolleven verder, willen we onze leerlingen het best mogelijke onderwijs aanbieden vanuit de slogan Aandacht, Actie, Ambitie die zich vanuit de uitdagingen voor de toekomst makkelijk laat hertalen in Empowerment. Empowerment door de eigen kracht, de kracht van het samenwerken en die van het evenwicht (de opgepompte banden, weet je wel). 

Het is die kracht die leerlingen ook in deze nieuwbouw moet helpen bij het beklimmen van de berg die men persoonlijke ontplooiing van talenten en ontwikkeling pleegt te noemen.  En een berg beklim je niet omdat je moet, maar omdat je het wilt. 

Een nieuwbouw met klaslokalen waarin co-teaching mogelijk wordt, met volledig uitgeruste vaklokalen voor wetenschappen en personenzorg, met een polyvalente ruimte en een refter waar sociale ontplooiing mogelijk is, zorgt ervoor dat het Sint-Annacollege klaar is voor de toekomst en dat het verhaal van de school met een warm hart voor de leerlingen kan verder geschreven worden, zodat elke individuele leerling klaar is om een eigen, mooi levensverhaal te schrijven. We wensen het hen allemaal toe en hopen dat deze nieuwbouw ertoe mag bijdragen.

Bedankt.






« Terug naar het overzicht

X